ويتامين E خون آنها بيشتر و در سطح بالاترين مقدار مربوط به 3 / 2 افراد گروه يا بيشتر از 47 ميكروگرم سلنيوم بوده است ، به نسبت 4 / 11 به 1 مىباشد . علاوه بر مطالعات فوق در تجربه‌هاى ديگرى اثر سلنيوم براى درمان سرطان نيز موفقيت‌آميز بوده است . يكى از اين موارد تجربه‌اى است كه از طرف R . Donaldson از بيمارستان St Louis Veterans Administration Hospital به مؤسسهء ملى سرطان امريكا گزارش شده است . در اين گزارش آمده است كه دكتر دونالدسن 140 نفر بيمار را تحت بررسى قرار داده است . كليهء اين 140 نفر قبل از شروع آزمايش معاينهء دقيق شده و تأييد شده است كه مبتلا به سرطان هستند . با اينكه تعدادى از اين بيماران از نظر پزشكى پيش‌بينى مىشد كه فقط ممكن است چند هفته ديگر زنده باشند ولى 4 سال پس از آغاز مطالعات دكتر دونالدسن آنها همه زنده بودند و هيچ گونه علامتى دال بر ابتلاى به سرطان در آنها ديده نمىشد . دكتر دونالدسن صريحا و صادقانه در گزارش خود اعلام مىكند با اينكه تمام بيماران تحت نظر او شفا نيافتند ولى در مورد همهء آنها تومورها كوچكتر شده و درد نيز كمتر شده است . در اين گزارش آمده است كه در برنامهء درمان ، دكتر دونالدسن علاوه بر سلنيوم از مكملهاى ضد اكسيدكننده‌ها نظير ويتامين A E ( به شكل بتا كاروتن ) نيز تجويز و مصرف كرده است . نقش سلنيوم در بيماريهاى قلبى ضمن تحقيقات وسيع متعددى اثر حمايتى و درمانى سلنيوم براى بيماريهاى قلبى نشان داده شده است . از جمله در سال 1976 دكتر Dr Ray Shamberger و Dr Charles Willis كه هر دو در كلينيك كليولاند كار مىكردند ، در تحقيقات خود دريافتند كه ساكنين مناطقى كه در خاك آنجا مقدار سلنيوم كم و ناكافى است سه برابر بيشتر از ساكنين مناطقى كه خاكش داراى سلنيوم كافى است مبتلا به بيمارهاى قلبى مىشوند .